Reisverslag van Jacques Feijen

VERSLAG SAINTE-MARIE-aux-MINES en CLARA 2018
Op woensdag 20 juni stopte Felix Maassen voor mijn deur en spoedig daarna begaven wij ons op weg naar het Zwarte Woud.
Eerst een paar dagen kappen op de halde van de Clara en dan op zaterdag heerlijk naar de geweldige openluchtbeurs van Sainte-Marie-aux-Mines.


Wij hebben er zin in. Na een lange, maar spoedig verlopen reis nemen wij onze intrek in Pension Schwarzwaldblick in het mooie dorpje Hornberg. Alle bekende hotels in Wolfach zaten stampvol. Daarom waren wij genoodzaakt een andere locatie te zoeken. En daar hebben wij geen spijt van gehad. Voor de helft van de prijs die wij in Wolfach betalen en mét ontbijt. Een prima Pension met een lekker ontbijt in een zaal die ver uitkijkt over het dal.
Grote kamer met een joekel van een balkon. Afgelopen jaar beloont met een dikke 9 door de bezoekers! Wij gaan beslist hier vaker naar toe!

VERSLAGEN - P1070139.jpg

En Hornberg kent nog meer aangename verrassingen. Daar is ook de brouwerij van het heerlijke Ketterer Bier gelegen, dus ons kan niets meer overkomen!
Ik garandeer jullie dat na een lange warme dag niets lekkerder smaakt!
VERSLAGEN - P1070183.jpg
Omdat het al tegen de avond loopt gaan we in Hornberg een restaurant zoeken. Op een inwonertal van ruim vierduizend liggen daar maar liefst tien goede restaurants!!
Wij houden het simpel en vanwege het zeer warme weer, 28 graadjes, gaan we lekker buiten op het terras eten. Het is een soort Italiaans restaurant, dus Felix aan de spaghetti en ik natuurlijk aan de pizza. Het eten is lekker ondanks de meest stomme naam die ik ooit voor een Italiaans restaurant heb gezien : Das Krokodil!!
VERSLAGEN - P1070082.jpg
Na onze maaltijd besluiten wij nog even naar het tien kilometer verderop gelegen Wolfach te rijden. Daar zal het wel stampvol zitten en misschien treffen wij nog enkele bekenden aan.
Als wij Wolfach binnen rijden valt ons meteen op dat het hele stadje wel uitgestorven lijkt. Het WK loopt nog maar net en Duitsland is toch bijlange na niet te vergelijken met het kleurrijke gebeuren in Nederland. Maar dit?
Alles lijkt wel uitgestorven. Op de terrassen, die normaal toch zeker met dit warme weer vol horen te zitten, tel ik amper negen personen. In totaal dus! Wij begeven ons naar de uitspanning bij de rivier de Kinzig. Hier is het wat koeler, maar ook bijna uitgestorven.
We nemen een lekker drankje en Felix rond af met een ijsje!
VERSLAGEN - P1070088.jpg
We bespreken de plannen voor de komende dagen.
Morgen gaan we natuurlijk lekker zoeken op de bezoekers-halde van de Clara. Op vrijdag hetzelfde programma. Mochten de vondsten tegen vallen dan kunnen wij nog altijd uitwijken naar Wittichen en natuurlijk het prachtige museum in Ober-Wolfach bezoeken. Daar kun je de mooiste mineralen uit het Zwarte Woud bewonderen.
Felix kan nog amper lopen van het ijsje…het was hem toch een beetje te groot. Wij rijden lekker terug naar Hornberg en duiken het bed in, na nog even de samenvattingen bekeken te hebben van het WK Voetbal.
Bis Morgen!

Donderdag 21 juni
Lekker op tijd opstaan. We hebben zalig geslapen. De temperatuur daalt hier in de zijdalen van het Zwarte Woud behoorlijk. Gisteren was het nog 33 graden, nu nog maar 9 graadjes!
Maar de koelte zorgt er wel voor dat je ’s nachts goed kunt doorslapen.
Felix en ik begeven ons naar de ontbijtzaal. Tot mijn verrassing blijken er toch nog elf andere overnachters te zijn, waaronder een echtpaar uit Spanje. Ik had namelijk mijn vrouw de avond ervoor laten weten dat Felix en ik een heel pension voor ons alleen hadden. Het was er ook zo heerlijk rustig! Wij begroeten elkaar, zo gaat dat bij kleinere groepen.
Onze tafel staat gedekt en het ontbijt is heerlijk. Zelfs een pas gekookt eitje ontbreekt niet. En koffie zoveel je maar wilt. Dat toverdrankje heb ik in de vroege morgen het liefst, dus ik laat het mij wel bekomen.
Het is een knusse eetzaal, waarvan het uitzicht over het dal adembenemend is. ‘Hier zou ik meteen mijn werkkamer van maken’ vertrouw ik Felix toe.
Array
We hebben nog een meevallertje, de hoge temperaturen van de laatste dagen worden niet bereikt. De weersvoorspelling is ongeveer 25 graden. Dat is heel wat aangenamer om bij te werken op de Halde van de Clara. Felix staat een beetje op springen, terwijl ik de ochtend op mijn gemak neem. Dat krijg je als je eenmaal met pensioen bent! We vertrekken naar de Clara en komen tegen 09.30 uur aan.
Er staan toch al wat auto’s op de parkeerplaats. Wij betalen onze inkom, babbelen wat met de mevrouw aan de entree en dan betreed ik de Halde.
Een lange man kijkt mij verbijsterd aan, alsof hij iemand net uit de dood ziet herrijzen. Dan breekt een stralende glimlach uit! Het is verdorie Ludo Vaeck, de Belgische mineralenspecialist! Dezelfde Ludo waarmee ik onlangs nog een fijne mineralenzoektocht heb gehouden in Folgosinho Portugal. Dezelfde man die aanbood mijn verzamelde stenen ( ruim 80 kilo ) mee naar België te nemen in zijn auto. Ludo, die ik voor het eerst leerde kennen in 1996 staande in de baai van Pacha Limani, waar hij mij wees op een mooie verzameling slakken die daar in het zeewater lagen.
Wij begroeten elkaar uitbundig, ik stel Felix voor aan Ludo en de rest van de dag trekken wij samen op. In zoverre dat kan op de Halde.
VERSLAGEN - P1070115.jpg
Er zijn 12 mineralenverzamelaars op de halde. In de loop van de dag komen er nog heel wat gezinnen met kinderen langs. Fijn te zien dat de halde ook in de zomer goed wordt bezocht, want de dagelijkse kosten voor het onderhoud ervan blijven altijd aanwezig. De meeste serieuze verzamelaars speuren op de linkse hoop. Dat is de zogenaamde Silberspat berg.
VERSLAGEN - P1070098.jpg
Zoals de naam al aangeeft bevat dit moedergesteente regelmatig zilver. Maar daar staat mijn radar niet op ingesteld. Wij zullen wel zien wat de dag brengt. Meestal zijn de juni maanden mij niet echt welgezind omdat de vondsten dan matig zijn. Is mijn ervaring tenminste! Vorig jaar om deze tijd was het ver boven de 35 graden, er werd niet veel gevonden behalve…Felix die een grote, harde blok vond met Skorodiet! Wie anders??VERSLAGEN - scorodite-clara-mine-wolfach-germany-fov5-mm-coll.-felix-maassen-foto-jacques-feijen_hf_hf.jpg

Het gesteente ziet er solide uit. Dat wordt flink kappen, maar er zijn behoorlijk wat holten te zien. Of er ook nog wat in gegroeid is ?
Maar iedereen is driftig bezig en regelmatig verdwijnt er een hoopvol stuk in de meegebrachte emmer of doos. Ik vind een mooi stuk met Chalkopyriet. Verder weer een harde blok met wat kwartsiet erin. Daar zie ik mijn Olivenieten weer terug komen. Ik ben niet voor niets de Prins van de Oliveniet! Wie is dan de Koning zullen jullie je afvragen? Nou dat is natuurlijk Kees Mak van de Kring Zwarte Woud Mineralen! Maar een Prins wordt misschien in de toekomst zelf ook wel Koning…wie weet. Ik kan er nooit genoeg van krijgen en het aantal bekende kristalvormen van dit mineraal wordt op ruim 40 geschat. Daar ben ik dus achteraan! Oliveniet is zoals bekend een koperarsenaat. Het wordt gevormd uit de primaire ertsen Tennantiet en Chalkopyriet. Alle vormen zijn een variant op het prismalichaam (100), al dan niet afgeknot door vlak (110) en beëindigd door een piramide kop (011). Zo, dat zal jullie hersentjes wel weer even wakker schudden! De prachtige tekening is van Mark Holtkamp met zijn onvolprezen kristalteken-programma: SMORF. We zijn tenslotte allemaal leergierig, en mineralogie vormt het smeltpunt van alle bekende Bèta-wetenschappen. Maar het moge duidelijk zijn dat zelfs deze vrij eenvoudig opgebouwde kristallen een veelheid aan variaties kunnen opleveren.
Vormen en habitus. Alle vormen zijn een variant op prismalichaam {100}, al dan niet afgeknot door vlak {110} en beëindigd door een piramide top {011}

Figuur van Oliveniet door Mark Holtkamp (SMORF)

Er zijn enkele opvallende kenmerken van Oliveniet te benoemen, met dank aan Jan Langendoen.
1. De prismavlakken (100) vertonen een streping evenwijdig aan de c-as.
2. De topvlakken, zowel piramidaal als vlak, vertonen vaak sporen van doorgroei. Je ziet dan iets van haarvormigheid. Ontbreekt dat dan zien de topvlakken er vaak wat ruwer of korreliger uit.
3. Vlak 110 vertoont vaak een hogere glans dan de andere vlakken.

Ga er maar eens op oefenen, je treedt meteen een hogere divisie binnen in de mineralen wereld!! Minerals Foundation moet doorgroeien en dat betekent ook dat het kwalitatieve niveau omhoog moet gaan. Dat is al hoog, maar het kan nog steeds hoger. En voor de mensen onder jullie (wiskundigen, architecten, ontwerpers, filosofen, wasvrouwen en ga zo maar door) die net als ik geboeid zijn door de abstracte kristallisatievormen kan ik het programma van Mark Holtkamp (SMORF) dubbel en dwars aanraden!!
Op de bijgevoegde foto van Oliveniet kun je de opvallende kenmerken heel goed waarnemen.
VERSLAGEN - Olivenite-Clara-Mine-Wolfach-Germany-fov3-mm-FotoColl.-J.-Feijen.jpg
Oliveniet Clara fov=3 mm Foto&Coll. Jacques Feijen
Goed, even van deze zijsprong af zien te komen, en verder met de zoektocht.
De stemming zit er al goed in maar ik besluit na een uurtje een andere Hoop (letterlijk en figuurlijk) te gaan bezoeken. Daar staat een grote man flink te zwaaien met een voorhamer.
Hij komt mij erg bekend voor. Ik kijk nog eens goed en besluit hem dan aan te spreken. Ik stel mij voor en hij lacht mij toe : ‘Jou ken ik van de Kring Zwarte Woud. Ik ben Henk Schippers’. Ik weet het weer, we kennen elkaar van zien, maar nu wordt het anders als je samen op een storthoop aan het werk bent.
VERSLAGEN - P1070103.jpg
Henk verblijft al een week hier, zijn vondsten zijn redelijk, maar nog niets bijzonders volgens hem. Maar ja, wij weten dat het echte zoekwerk pas thuis kan beginnen als de microscopen en de stenenbrekers weer paraat staan. Henk laat mij zien dat hij een flink stuk zogenaamde Honingbariet gevonden heeft. Onder de groot-verzamelaars van de Clara loopt nu meteen het water in de mond. Hij toont mij enkele stukken die mooi zouden staan in de prachtige vitrines van Daniel Middel. Hij biedt mij een flink stuk aan, maar ik kies toch voor enkele kleine stukjes. Hij heeft zijn emmer al met de honingbariet gevuld. Ik weet nog dat ongeveer 20 jaren geleden twee Duitse liefhebbers (vader en zoon) op de Clara enkele grote blokken met honingbariet gevonden hadden. Hun wagen zakte door tot op de assen! Ik heb ze nog verschillende malen gezien op regionale beurzen waar zij dit materiaal te koop aanboden. En ik kan zeggen: voor flinke prijzen! Henk vertelt mij dat hij zoveel meeneemt, omdat hij de leden van de mineralenclub van de GEA Arnhem/Nijmegen laat meedelen in zijn vondsten. Sommige van zijn clubleden zijn te oud om zelf nog op zoektocht te kunnen gaan.
Dit verschijnsel kennen wij allemaal weer als een van de positieve kanten van de meeste mineralenzoekers. Er wordt royaal uitgedeeld als men te veel materiaal gevonden heeft, en Henk vormt daarvan het levende bewijs.

De uurtjes verstrijken heel plezierig. Tussendoor gaan we wat drinken in de grote tent die heerlijk schaduw biedt. Er worden de nodige verhalen uitgewisseld en je maakt er altijd kennis met andere zoekers. Hoewel mijn vondsten nou niet bepaald overtuigend zijn, ontkom ik niet aan het gevoel dat er goede mogelijkheden zijn op een mooie vondst.
Ik begeef mij nu helemaal naar rechts waar de zogenaamde Diagonaltrum gestort is. Dat is de jongste gang in de Clara groeve en zoals zijn naam al aangeeft snijdt hij dwars door de Barietgang en de Fluorietgang. Precies op de punten waar de gangen zich snijden ontstond een heel bijzondere mineralenafzetting.
Daar ga ik dus mijn geluk beproeven. Maar deze storthoop bestaat wel uit erg veel zand. Het feit dat hier niemand aan het werk is betekent niet veel goed nieuws. Maar je weet nooit hoe een koe een haas vangt, dus ik ga vol ijver aan de slag. Na een uurtje kom ik tot de conclusie dat deze hoop beter de Zandbak genoemd kan worden. Er zijn maar weinig fatsoenlijke stenen in te vinden, en nadat ik twee kubieke meter zand heb verzet, geef ik de moed op.
Ik ga weer terug naar voren, deze keer naar de Bariethalde.
VERSLAGEN - P1070230.jpg
Hier wordt flink gewerkt en geklopt. Henk heeft blijkbaar weer iets bijzonders gevonden.
Wat het precies is weet ik niet, maar het moge duidelijk zijn dat deze steen goede mogelijkheden biedt op bijzondere ontdekkingen. Ik maak er een foto van en Henk pakt de steen in om thuis verder te gaan verkleinen en hopelijk enkele prachtige ontdekkingen te doen.
VERSLAGEN - P1070107.jpg
Ongemerkt is de tijd toch verder gevlogen. Ik besluit nog een uurtje op de Siberhalde te gaan zoeken, ondersteunt door Ludo en Felix. Felix tovert nog wat Cornwalliet en Connelliet tevoorschijn.

VERSLAGEN - P1070109.jpg

Ik kom nog wat leuke stukjes tegen, maar dan klop ik op een steen van pakweg tien centimeter groot. Hij breekt mooi open en er vertoont zich een mooie holte in de steen.
Zelfs zonder loep zie ik al meteen dat ik iets speciaals gevonden heb.
Maar onder de loep wordt het meteen een heel ander verhaal: een prachtige langwerpige ruimte opent zich. Zij is gevuld met kleine kwartskristallen maar daarop en er tussen door blinkt fel glanzend, zuiver zilver! Een heel mooie vondst en ik zal dan ook thuis proberen dit zilver goed te fotograferen. Dat zal wel niet meevallen vanwege de zeer hoge glans die dit zilver nog heeft, maar het is het proberen waard.
Toch ook voor mij dus een mooie vondst vandaag!
Het begint al tegen sluitingstijd te lopen, en we spreken af met Ludo dat we morgen weer op de halde zullen zijn. Wij nemen afscheid en rijden naar ons Pension ( drie keer zo groot als een normaal hotel). Na even gedoucht en gerust te hebben, vertrekken wij naar het centrum van Hornberg. Onze pensionhoudster heeft ons daar een restaurant aangeraden wat buitengewoon subliem schijnt te zijn: Gasthaus zum Tannhäuser.
VERSLAGEN - P1070161.jpg
Als wij er aan komen worden wij niet teleurgesteld. Het restaurant zit al goed gevuld en wij krijgen een mooie tafel. En het moet gezegd : het eten is verrukkelijk en het bier ook. Na een heerlijke maaltijd besluiten wij iets verderop nog een ijsje te gaan halen bij een echte Italiaan : Marco. Hij kletst er lekker op los en bouwt ondertussen voor ons twee heerlijke ijscoupes. Die gaan er wel in, zij het met moeite. Onder het smullen hoor ik ineens in plat Rotterdams iemand iets bestellen : ‘Zwei Bollen Biete in een hoorntje’. Nadat de klant heeft uitgelegd wat Bollen zijn, gaat Marco aan de slag.
Wij rekenen af en maken buiten nog een gezellig babbeltje met een kwartet dames en heren uit Rotjeknor. Er zijn altijd vrij veel Nederlanders aan te treffen in het Zwarte Woud. Ook deze mensen bezoeken het Zwarte Woud heel vaak en maken dan flinke wandelingen. Van mineralen hebben zij nog nooit gehoord, maar als we ze enkele foto’s laten zien ontstaat er toch wel iets van interesse. Het blijft mij altijd verbazen dat zoveel mensen geen flauw benul hebben van mineralen en wat wij eigenlijk als een hobby beschouwen : het ploeteren op haldes of in een mijn in de hoop iets bijzonders te vinden.
Maar goed : Wir haben es geschafft!!
Het was een leuke dag en morgen gaan we weer vrolijk verder.

Bis Morgen!

Vrijdag 22 juni
Lekker geslapen en weer vroeg op. Het wordt zeker een mooie dag met aangename temperaturen die rond de 24 graden zullen schommelen. Mooi weer om bij te werken, maar eerst even een lekker ontbijtje regelen.
Het is niet zo druk in het ontbijtzaaltje en wij ontmoeten een tweetal dames die duidelijk wandelen als hobby hebben. Vandaag staat een tippel van 28 kilometer op het programma.
Dat is een behoorlijk pittige wandeltocht in dit heuvelachtige gebied. Felix en ik zijn al moe als wij van onder uit het dorp naar ons pension lopen. Maar ja, wij hebben natuurlijk wel grotere spierballen!
Na een lekker ontbijt vertrekken wij naar de Clara Halde. Als wij aankomen, staan er reeds een stuk of zeven auto’s. Wij betalen onze entree en lopen de zoekplaats op. Als je de entree gepasseerd bent heb je aan je rechterhand een tent waarin stapels lege dozen én kranten liggen voor de zoekers. Ik pak mijn goede stukken het liefst meteen in een krant zodat ze ongedeerd bij mij thuis aankomen voordat ik ze verder ga breken.
Ik grijp een dikke krant van de tafel en loop het terrein op.VERSLAGEN - P1070263.jpg

Het valt meteen op dat de hopen zijn omgekeerd en de Diagonaltrum is volgens mij voor een deel vernieuwd. Er zijn enkele mineralenzoekers bezig, waaronder Henk Schippers. Ludo zie ik op de Silberspathalde bezig.
Ik loop onmiddellijk door naar de Diagonaltrum. Henk blijkt al enkele blokken klein gemaakt te hebben. Hij heeft wat leuke stukjes gevonden en in zijn emmer opgestapeld. Maar Felix is natuurlijk bij mij. Hij bekijkt de storthoop eens goed en loopt dan naar een vrij groot blok wat boven op de hoop ligt. Hij vindt het vreemd dat de andere zoekers hier nog niet naar hebben gekeken. Volgens hem is de hele blok groen uitgeslagen en dat is altijd een goed teken.
Na wat heen en weer gezwoeg trekt hij de blok uit het zand en legt hem op de harde bodem neer.VERSLAGEN - P1070189.jpg

Nieuwsgierig komen we naderbij om het blok te bekijken. Het ziet er solide uit maar ik zie verder alleen maar een bruine buitenkant. Maar ik ken Felix en ik weet dat hij een zeer scherp oog voor stenen heeft (en vrouwen). Na wat heen en weer gediscussieer grijpt Felix zijn grote voorhamer stevig vast om een flinke mep op de hoek van de steen te gaan geven. Zo kan hij een indruk krijgen van wat er zich binnenin bevindt.
Op dat ogenblik kijk ik naar de krant die ik in mijn hand heb. En ik zie een OMEN!
Voor de jongere generatie onder jullie : Een Omen is een Romeinse uitdrukking voor een goed of slecht voorteken! En bij Felix wijst alles op een goed voorteken. Wat ik dan zie in die Duitse krant? Een astronaut die aan het oefenen is met een…voorhamer! Toeval bestaat niet?
Vergelijk dan maar eens de twee volgende foto’s die ik maak van achtereen volgens de krant en van Felix die zijn hamer boven zijn hoofd heft. Dan praten wij wel verder!
VERSLAGEN - P1070192.jpg

Felix mikt zorgvuldig op een hoek van de steen…hij concentreert zich…en geeft een flinke oplawaai.
Er springt een stuk van de steen af. Wij staan allemaal uiterst geconcentreerd te kijken…en dan overvalt ons een gezamenlijke opwinding en vreugde. De vreugde van een geweldige ontdekking!! Die dekselse Felix heeft het weer geflikt!
Wij zien een groot en diepblauw kristal opblinken. En we weten het allemaal meteen : Dit is Klinoklaas van het formaat JOEKEL!! Meestal zijn ze veel kleiner maar dit zou in iedere mineralenkast van de grootverzamelaars een ereplaats verdienen.
Felix wordt door iedereen van harte gefeliciteerd met zijn vondst en hij grijnst van oor tot oor!
VERSLAGEN - P1070198.jpg
Klinoklaas Clara ruim 2 centimeter in doorsnede. Vondst Felix Maassen.

Blijkbaar heeft iedereen op de zoekplaats snel door dat er iets fantastisch is gevonden, want binnen de kortste tijd is Felix omringd door bewonderaars.
Hij slaat het grote blok in meerdere stukken in de hoop nog meer klinoklaas te vinden. Behalve het tegenstuk is er helaas niets meer van dit prachtige mineraal te bespeuren.
Wij mogen allemaal meezoeken en we nemen allemaal ook wel enkele stukjes mee. Maar meer om thuis nog eens klein te breken. Zelf timmer ik wat kleinere stukken uit elkaar en heb het geluk een prachtige opening met mooie Malachiet kristallen te vinden.
Felix wil ze niet hebben, dus ik ben nu de gelukkige bezitter van deze mooie groep Malachiet bollekes. Ik weet dat niet iedereen dit mineraal zo waardeert als ik. VERSLAGEN - P1070223.jpg
Ik mag dan wel groen-kleurenblind zijn, maar zelfs ik herken deze kleur als groen!
En nogmaals, Malachiet is niet echt zeldzaam op de Clara Halde, maar een dergelijk mooi en groot stuk ervan te vinden komt niet zo vaak voor. Het zou zo in de grote vitrinekast kunnen op mijn werkkamer. Bekijk de foto maar eens die ik ter plaatse uit de vrije hand heb gemaakt!

De mooie Malachiet bollekes uit het Klinoklaas-blok van Felix.
Na een flinke tijd zoeken tussen de brokstukken van de steen van Felix, goed geholpen door Ludo en Henk, besluiten wij een lekkere bak koffie te gaan drinken.

Voor Felix kan de dag niet meer stuk en ik ben ook opgetogen met mijn mooie stuk Malachiet. Het gesprek komt natuurlijk op de beurs van Sainte-Marie-aux-Mines. Henk gaat er niet naar toe want hij zegt dat hij niet in beurzen is gëinterresseerd. Dat kan, maar wij des te meer! Zowel Ludo als Felix en ik vertrekken morgenvroeg naar Sainte Marie. Het belooft een geweldige dag te worden, zeker wat de verwachte temperatuur van 21 graden betreft. Vorig jaar was het loeiheet, dus een koelere dag morgen staat ons allemaal wel aan.
Na de koffie en een hapje brood gaan we nog enkele uurtjes op de halde aan het werk. De vondsten zijn wisselend, maar zeker niet slecht te noemen. Er wordt regelmatig ook Arsenopyriet gevonden. Dat is altijd een goed voorteken. Arsenopyriet ( FeAsS ) vindt je altijd in de Fahlerz-paragenese.

Arsenopyriet op Chalkopyriet Clara fov=3 mm Coll. To&Harie Paulsen Foto Jacques Feijen
Als je dit mineraal vindt dan weet je dat er goede kans is op het vinden van zilver mineralen zoals Pyrargariet, Polybasiet-Tac, Matildiet en Pyrostilpniet. Het behoort tot het monokliene kristalsysteem. Als je het mineraal kapot slaat ruik je een typische knoflookgeur! Dus altijd meepakken die handel! Dat doen we allemaal en de dag vordert verder in een goede stemming. Ik vind nog een flink blok wat ik zeker mee naar huis ga nemen om een kopje kleiner gemaakt te worden. Ik heb geluk dat ik ook wat stenen vind die kleine kristalletjes van Scheeliet laten zien. Ik ben benieuwd wat ik er thuis nog uit kan halen.

Onze emmers vullen zich geleidelijk aan en tegen de verre namiddag houden wij het voor gezien. Wij nemen afscheid van onze vrienden en we gaan ons voor bereiden op Sainte-Marie. Twee bulldozers rijden het terrein op om de uit elkaar gegraven hopen weer te fatsoeneren. Ik zie dat een bulldozer de Diagonaltrum opschept en naar de fabriek brengt. Tjonge…waren wij even op tijd!
VERSLAGEN - P1070271.jpg
Felix en ik reizen naar ons mooie pension, Ludo naar zijn tentje op de camping in Kirnbach en Henk gaat naar zijn appartement. Hij blijft nog een week op de Clara en ik hoop dat hij nog menige emmer heeft kunnen vullen. Na de douche en de omkleedpartij besluiten Felix en ik eens naar het nabij gelegen Triberg te rijden. Zo zie je nog eens wat anders van de streek. Triberg is een vrij grote plaats voor deze omgeving want het telt ruim 4762 inwoners en is heel bekend om zijn watervallen. De weg erna toe is zeer mooi en leidt ons over de Koekoeksklokken-route. Wij passeren duizenden koekoeksklokken, de een nog groter dan de andere.
VERSLAGEN - P1070282.jpg
Triberg beweert dat het de grootste koekoeksklok van de wereld bezit en dat zal wel waar zijn. Het is in ieder geval leuk om deze typische snuisterij uit het Zwarte Woud in allerlei maten en uitvoeringen te aanschouwen. Gelukkig verzamelen wij mineralen, die hoef je niet elke dag op te winden, maar ze kunnen je soms wel uit je slaap houden…net als een koekoeksklok.
In Triberg vinden wij al snel een zeer gezellige Pizzeria ( alweer!) en we krijgen een lekkere maaltijd voorgezet. Daarna vertrekken we weer naar ons Pension want morgen moeten wij er vroeg uit. Wij willen niet te laat aankomen in Sainte-Marie-aux-Mines!

Auf Wiedersehen !